• Nasz Patron

      • Stefan Paweł Rowecki, znany po wieloma pseudonimami: Grot, Inżynier, Rakoń, Jan, Kalina, Grabica Tur, urodził się 25 grudnia 1895 r. w Piotrkowie Trybunalskim.
                Rodzice - Stefan August Leon i Zofia z Chrzanowskich pielęgnowali w domu tradycje patriotyczne, dlatego Rowecki już jako dziecko bawił się ze swoimi kolegami, musztrując ich i nimi dowodząc. Chłopiec nie interesował się naukami humanistycznymi - choć zaczytywał się w polskiej literaturze patriotycznej - czytał utwory Mickiewicza, Słowackiego, nie lubił przyswajać też języków obcych. Dobre wyniki natomiast osiągał w przedmiotach ścisłych.
               Późniejszy Grot był niespokojnym i niepokornym duchem; swój pierwszy bunt wobec rosyjskiego zaborcy przypłacił wysoką grzywną, w roku 1912 został wydalony ze szkoły za bójki z rosyjskimi uczniami, a w  Szkole Mechaniczno-Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda musiał powtarzać klasę z  powodu słabych ocen i złego zachowania. 
              Od lat młodzieńczych działał na rzecz kraju; współpracował z takimi organizacjami jak: Pet, Zarzewia, czy Polskie Drużyny Strzeleckie, prowadząc działalność antyrosyjską wbrew zakazowi rodziców, którzy chcieli, by w tym czasie skupił się na nauce.  
        Także później, w czasie I wojny światowej, brał udział w wielu walkach: pod Ostrowcami, Anielinem, Laskami, Krzywopłotami, Marcinkowicami i Łowczówkiem. 
                Niezrównaną walecznością i poświęceniem dla ojczyzny wykazał się przede wszystkim  w czasie II wojny światowej, podczas której został mianowany dowódcą Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Dowodził wojskami pod Tomaszowem Lubelskim, niedługo potem został dowódcą sił zbrojnych całego kraju. Stanął także na czele  tajnej jednostki wojskowej N., mającej na celu prowadzenie działań sabotujących Niemców, o działalności której  informował  rząd w Londynie.
                W 1942 roku scalił wszystkie najważniejsze w Polsce komórki wojskowe, tworząc Armię Krajową działającą w polskim podziemiu. Szybko też stał się wrogiem nr 1 niemieckiego przeciwnika. W roku 1943 - w niedługi czas po otrzymaniu stopnia generała - został zdradzony przez kolaborantkę Blankę Kaczorowską i aresztowany przez gestapo. Po odmówieniu współpracy z wywiadem niemieckim  Rowecki został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie przebywał jako więzień honorowy. Niemcy nie planowali go zabić, stało się to dopiero wtedy, gdy dotarła do nich wieść o wybuchu powstania warszawskiego - nakazano wówczas zlikwidować Stefana Roweckiego Grota w trybie natychmiastowym. Stało się to  w sierpniu 1944 roku - dokładna data śmierci generała nie jest znana. Wiadomo tylko, że wiadomości od niego do rodziny  przestały przychodzić po 4 sierpnia.
               Gen. dyw.  Stefan Rowecki Grot odznaczony został wieloma medalami, w szczególności  za odwagę i bohaterstwo na polu walki; otrzymał Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyż Niepodległości z Mieczami, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Krzyż Oficerski Legii Honorowej, dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Komandorska Legia Zasługi, Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Order Orła Białego.